W „Dzienniku” przeczytałem szereg ciekawych artykułów dotyczących ekologicznej motoryzacji, a najlepszy o hybrydowym Mercedesie. To, że samochody nie lubią ekologicznych ograniczeń, było dla mnie dotąd oczywiste. Wiedziałem, że ekologiczne klocki hamulcowe pozbawione azbestu są technicznie o wiele gorsze, niż te z azbestem, choć oczywiście azbest wywołuje raka. Myślałem dotąd, że wszelkie katalizatory, elektroniczne układy ograniczające emisję substancji toksycznych, a w szczególności najnowsze filtry cząstek stałych sprawiają, że auta są droższe, częściej się psują i gorzej jeżdżą – ale oczywiście mniej trują.

Jest już hybrydowy Mercedes!

A tu – proszę – wywiad ze słynnym malarzem Edwardem Dwurnikiem, który ma hybrydowego Mercedesa, którego guzikiem, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przełącza z benzyny na prąd. Ów Mercedes – jak dowiaduję się z wywiadu prasowego – wymaga tylko okazjonalnego podładowania ze zwykłego gniazdka elektrycznego. Artysta jedzie do Zachęty, daje paniom przy kasie wtyczkę, do której na drugim końcu kabla przymocowany jest Mercedes, a jak wychodzi, to wtyczkę zabiera, kabel pakuje i napawa się ciszą elektrycznego napędu, tak głęboką, że aż musi podgłośnić radio.

W redakcji „Auto Świata” po lekturze wywiadu przeprowadzonego przez zapewne młodego redaktora, którego nazwisko litościwie przemilczę, zapanowało poruszenie. Mercedes hybrydowy na prąd? Na jednym ładowaniu przejeżdża 200 km? Nie sprawia problemów? Niemożliwe! Rewelacji nie potwierdził wprawdzie przedstawiciel Mercedes-Benz Polska, ale potwierdził redaktor. „Tak, oczywiście, są tekie samochody, niektóre mają jeszcze większy zasięg”. Widać nasze pytanie wywołało popłoch w siedzibie Mercedesa, bo aż zadzwonili do słynnego malarza, aby dopytać o cudowny, ekologiczny samochód marki Mercedes, o którym nawet w Mecedesie nie mają pojęcia. I rzecz się wyjaśniła: „Naprawdę to napisali? A ja tylko żartowałem… pędzę po gazetę!” odpowiedział malarz, a potem i do nas napisał wyjaśnienie, o które poprosiliśmy. „No tak, kocham Mercedesy, już zapisuję się w kolejce po hybrydowy model, który będzie za dwa lata… na razie się przyzwyczajam:-)” I to mogła by być puenta, ale jest coś jeszcze. Pisać każdy może, szczególnie o samochodach, a biedny czytelnik rzecz „łyknie” jak przysłowiowy pelikan, no bo skoro napisali w gazecie i to nie 1. kwietnia, to czemu nie? Już widzę te kolejki pod salonami Mercedesa i załamujących ręce sprzedawców, niezdolnych do zaspokojenia rozbudzonych klientów. A artysta po prostu sobie z młodego dziennikarza zażartował. Takie to mamy ciężkie życie, pismaki. No cóż… na razie ekologia nie zapewniła sensownej alternatywy dla tradycyjnego silnika spalinowego, choć niektórzy redaktorzy wyprzedzili swój czas. Może prorok jakiś?

Skończyły się wakacje a wraz z nimi czas w miarę nieskrępowanego poruszania się samochodem po mieście. Pomimo bowiem licznych rozkopów i remontów, jeździło się dobrze. Wiadomo, nie brakowało niezadowolonych, którzy parę lat temu za czasów prezydentury (warszawskiej) Lecha Kaczyńskiego narzekali na brak inwestycji, a gdy tych za obecnej prezydentury pani HGW jest ich więcej, klną na zatory, nawet jeśli nie przypominają one wcale prawdziwych korków z Paryża lub innych miast europejskich. Przeznaczeniem niektórych jest jednak rzeczywiście stanie w korkach. Dojazd z warszawskiej sypialni Tarchomin na Służewiec (dzielnica biurowa) to naprawdę wyzwanie.

Czas przeprosić się z pociągiem. Na szczęście, o czym wielu kierowców nie wie, w Warszawie bardzo dobrze rozbudowana jest sieć kolei miejskiej. W dodatku w granicach miasta w pociągach Kolei Mazowieckich wystarczy mieć ten sam bilet miesięczny, który obowiązuje w tramwajach i w metrze.

Tymczasem spółka PKP Koleje Mazowieckie (podobno za pieniądze unijne) kupiła nowiutkie wagony piętrowe – czyste, ciche i wygodne tak bardzo, że to do wizerunku tej firmy całkiem nie pasują. Prześmiewcy szybko dowiedzieli się, że z powodu wyremontowania torów w tunelu średnicowym (też za pieniądze unijne) i podniesienia ich poziomu, wyższe wagony nie mieszczą się w tunelu. Tzn. od biedy się zmieszczą, ale margines bezpieczeństwa jest za mały. Pech. Tunelem średnicowym jeździ kolejka, kursując z Warszawy Wschodniej do Zachodniej. To najważniejszy odcinek sieci kolejowej w Warszawie. Radość z tej wpadki wśród szyderców jest naprawdę duża. Złapał Turek Tatarzyna.

Kolejarze szybko popsuli zabawę szydercom w sposób dla nich bolesny. Nowe wagony mogli wprawdzie posłać na trasy, które omijają z daleka tunel, a takich Koleje Mazowieckie obsługują niemało, jednak wybrali wariant drugi. Podwyższone wagony jadą wyższym tunelem, który położony jest nieopodal, a prowadzi przez stację Warszawa Centralna. Takim pociągiem przyjechałem dziś do pracy, jadąc z Warszawy Wschodniej, przez Zachodnią aż na Służewiec. Więc Tatarzyn za łeb Trzyma.

To może i przykre, że pracując w magazynie motoryzacyjnym, człowiek coraz częściej wybiera pociąg, aby dojechać do pracy. Nie brakuje jednak takich, co za wszelką cenę wyjeżdżają z biura o piątej i na godzinę-półtorej ustawiają się w korku. Każdy spędza czas tak, jak lubi.

Niniejszym dowiedzieliśmy się, co to znaczy „dziadostwo”. Otóż występuje ono wtedy, gdy osoba jeździ samochodem wartym mniej niż 350 tys. zł. Takim terminem posłużył się jeden z posłów PO, mówiąc, że dziadostwa nie lubi i zasadniczo rozumie, że prezes Narodowego Banku Polskiego będzie jeździł dobrym autem. Oddajmy jednak posłowi PO sprawiedliwość: po chwili dodał, że jednak samochód za 350 tys. zł to przesada.

NBP jednak jest twarde. Przedstawiciel tej instytucji sugeruje, że jej prezes to jedna z najważniejszych osób w Państwie. Jeżdżenie przez taką osobę tańszym samochodem to… populizm.

Pozostaje zastanowić się, co można kupić za 350 tys. zł i czy nie dałoby się taniej. BMW serii 5? Gdyby zamówić wszystko, co możliwe, to może tak. Ale 350 tys. zł to kwota, która pasuje bardziej do „siódemki”. Mercedes klasy E? Eeee… nie. Mercedes S bardziej pasuje do godnej osoby prezesa. Nie złościłbym się, gdyby prezes Skrzypek kupił auto za 250 tys. zł. Uwierzcie – wystarczy to z nawiązką na samochód skromny, godny i wygodny. Nie złościłbym się, gdyby prezes S. był osobą niekontrowersyjną o uznanych powszechnie zasługach i zdolnościach. A kto to jest?

Prezes Skrzypek to osoba z nadania politycznego, namaszczona przez Prawo
i Sprawiedliwość do piastowania funkcji jak najbardziej merytorycznej. Jeśli chcecie znać poziom tego pana, wpiszcie w wyszukiwarkę jego nazwisko i „przesłuchanie przed sejmową komisją nadzoru finansowego”. Egzamin (mimo wszystko) został wówczas zaliczony, jednak niesmak pozostał.

Teraz prezes Skrzypek kupi sobie auto, w którym będzie wyglądał jak chłop wyfraczony na zastrzyk. Słoma jednak będzie widoczna. I za moje to, i za Twoje, Czytelniku, pieniądze. Teraz zanim kupię jakieś auto, zastanowię się dwa razy. Najprawdopodobniej będzie to, niestety, czysty populizm.

Amen.

O sensacyjnym odkryciu poinformował Newsweek: pisanie w internecie pomaga chorym cierpiącym na zaburzenia psychiczne i ogólnie poprawia samopoczucie. Jednak o tym tylko nadmieniam przy okazji pierwszego wpisu. Otóż moją uwagę bardziej przykuła okładka najpoczytniejszej z polskich gazet. Na okładce Gosiu – były minister, obecnie poseł, człowiek, którego mieszkańcy miejscowości Włoszczowa wspominają ze wzruszeniem, ilekroć pragną wsiąść do ekspresu relacji Warszawa-Kraków.

Otóż okazuje się, że taki poseł jest pod ciągłym nadzorem kamery lub aparatu fotograficznego. W każdym razie ów poseł odebrał bardzo ważny telefon po którym wpadł w popłoch, a dalsza część artykułu już wskazuje tylko na to, że poseł też człowiek. Wsiadł w auto i gnał. Prasa donosi, że w deszczu i przy fatalnej widoczności wyprzedzał z prędkością 140 km/h, co udokumentowane jest zdjęciem prędkościomierza. Czyżby „Gosiu” miał w aucie obsługę prasową tak dobrą jak prezydent RP podczas okolicznościowej intymnej kolacji z żoną, którą uwieczniało stado fotoreporterów? Skąd! Niniejszym podpowiadam więc organom ścigania, jak w prosty sposób dołożyć do budżetu państwa co najmniej 1000 zł: wystarczy wezwać reporterów, przepytać na okoliczność zdarzenia i wlepić mandat – po ojcowsku 500, albo „na całość” 1000 zł, doliczyć parę punktów karnych, a potem wezwać posła Gosiewskiego i próbować powtórzyć operację. Poseł może niczym „święta krowa” robić problemy, nie znaczy to jednak, że wykroczenia czy pospolite przestępstwa ludziom tej kategorii uchodzą bezkarnie.

Oto recepta na łatwy (przynajmniej w pierwszej części) zarobek. Proste? Proste! W opisanej sprawie ciekawa jest jednak także przyczyna, dla której poseł w popłochu przerwał plażowanie: czy rzeczywiście miała miejsce sprawa państwowej wagi (co posła oczywiście nie tłumaczy), czy raczej zadzwonił do niego dziennikarz, podszywając się pod pracownika jakiejś rozgłośni radiowej? Ale tego nie mogę przecież wiedzieć, bo ani poseł, ani redaktorzy w tej kwestii nie puścili pary z gęby. W każdym razie warto teraz uważać na drogach bardziej niż zwykle. Posłowie wracają z wakacji!